اونقدر بچه ها تحقیرش کرده بودند و به بهش سنگ زده بودند که دیگه نای پرواز رو هم نداشت.

کم کم دیگه قرقی هم داشت بهش شک میکرد.میخواست بره و شجاعتش رو به قرقی ثابت کنه...

اما با بالهای خونی چه شکلی میتونست پرواز کنه؟...

به قرقی گفت که برسونتش به بالای اون برجه

تا به همه نشون بده که اونم میتونه پرواز کنه و از بقّیه چیزی کم نداره.

قرقی با کلی اسرار شاهین رو به نوک برج رسوند.

شاهین با شجاعت تمام چشمهاشو بست و بالهاشو به زور باز کرد.

لحظه ای درنگ کرد و خوشو با تمام وجودش رها کرد.اما...اما طاقت نیاورد.

همین که اومد بال بزنه دردش بیشتر شد. نتونست تحمل کنه و از فاصله ی خیلی زیلدی به زمین افتاد.

قرقی با سرعت خودشو بالای پیکر شاهین رسوند در حالی که بغض راه گلوشو بسته بود...

همین که اومد حرف بزنه شاهین حرفشو قطع کرد.

گفت: (( تو تمام عمرم در کنار تو و با حس کردن تو با تمام وجودم زنده بودم.

حالا هم که دارم جون میدم دوست دارم که تو این لحظه ی آخر

 با تمام وجودت بگی که دوستم داری و راحتم کنی!))

قرقی طاقت نیاورد و بغضش ترکید.نفس عمیقی کشید و گفت: ((دوستت دارم))

قاصدک لبخند روی لبهای شاهین نشست و

 فرشته ی مرگ اون با خودش تو جاده ی خوشبختی همسفر کرد...